.:.صریر.:.

دشمن به غلط گفت که من فلسفیم

ایزد داند که آنچه او گفت نیم

لیکن چو در این غم آشیان آمده‌ام

آخر کم از آنکه من بدانم که کیم

…………………………………………..

این کهنه رباط را که عالم نام است

و آرامگه ابلق صبح و شام است

بزمی‌ست که وامانده صد جمشید است

قصریست که تکیه‌گاه صد بهرام است

……………………………………………

این یک دو سه روز نوبت عمر گذشت

چون آب به جویبار و چون باد به دشت

هرگز غم دو روز مرا یاد نگشت

روزی که نیامده‌ست و روزی که گذشت

…………………………………………

چون بلبل مست راه در بستان یافت

روی گل و جام باده را خندان یافت

آمد به زبان حال در گوشم گفت

دریاب که عمر رفته را نتوان یافت

…………………………………….

خاکی که به زیر پای هر نادانی است

کفّ صنمیّ و چهرهٔ جانانی است

هر خشت که بر کنگرهٔ ایوانی است

انگشت وزیر یا سر سلطانی است

……………………………………….

نیکی و بدی که در نهاد بشر است

شادی و غمی که در قضا و قدر است

با چرخ مکن حواله کاندر ره عقل

چرخ از تو هزار بار بیچاره‌تر است

………………………………………….

آنها که کهن شدند و اینها که نوند

هر کس بمراد خویش یک تک بدوند

این کهنه جهان بکس نماند باقی

رفتند و رویم دیگر آیند و روند

…………………………………….

آرند یکی و دیگری بربایند

بر هیچ کسی راز همی نگشایند

ما را ز قضا جز این قدر ننمایند

پیمانه عمر ما است می‌پیمایند

………………………………….

اجرام که ساکنان این ایوانند

اسباب تردد خردمندانند

هان تاسر رشته خرد گم نکنی

کانان که مدبرند سرگردانند

……………………………………

ای بس که نباشیم و جهان خواهد بود

نی نام زما و نی‌نشان خواهد بود

زین پیش نبودیم و نبد هیچ خلل

زین پس چو نباشیم همان خواهد بود

………………………………………

این عقل که در ره سعادت پوید

روزی صد بار خود ترا می‌گوید

دریاب تو این یکدم وقتت که نئی

آن تره که بدروند و دیگر روید

پرستاری در یکی از بیمارستان های استرالیا که ویژه نگهداری از بیماران در شرف مرگ بوده ، بر اساس گفته های بیماران در آخرین لحظات عمر عمده ترین موارد پشیمانی و حسرت آنان را جمع آوری و دسته بندی کرده است.

به گفته وی متداول ترین مورد پشیمانی افراد این بوده « ای کاش آنقدر سخت و طولانی کار نکرده بودم . این پرستار به نام «برونی ویر» آخرین گفته ها ، آرزوهای بربادرفته و حسرت های این افراد را ابتدا در وبلاگ خود منتشر کرد . مطالب این وبلاگ چنان مورد توجه قرار گرفت که وی براساس آن کتابی به نام "پنج پشیمانی عمده در لحظه مرگ" نوشته است.

برونی ویر، در کتاب خود اشاره می کند که اکثر افراد در لحظاتی که در انتظار مرگ هستند ، دید بسیار دقیق و روشنی راجع به زندگی پیدا می کنند و کسانی که هنوز عمری برای آنها باقی مانده با توجه به این مطالب شاید بتوانند از تجارب دیگران بیاموزند.

وی می گوید که وقتی از این افراد در مورد اشتباهات ، آرزوهای برباد رفته و یا موارد پشیمانی سئوال می شد اکثر آنها به موارد مشابهی اشاره می کردند.

روزنامه گاردین چاپ لندن ، برمبنای گفتگو با نویسنده این کتاب فهرست پنج مورد عمده از پشیمانی در لحظه مرگ را به طور خلاصه منتشر کرده است:

۱

ای کاش من شهامت آن را داشتم که زندگی خود را به شکلی سپری می کردم که حقیقتا تمایل من بود و نه به شیوه ای که دیگران از من انتظار داشتند.

۲

ای کاش من اینقدر سخت و طولانی کار نکرده بودم.

۳

ای کاش من شهامت بیان احساسات خود را داشتم.

۴

ای کاش تماس با دوستان را حفظ کرده بودم.

۵

ای کاش به خودم اجازه می دادم که شادتر باشم.

شهادت بانوی خورشید، محک عیار زن مسلمان، انسان کامل ، زهره زهرا (س) تسلیت!

"کنون خلافت را همچون اشتری مهار کرده و جهاز بر نهاده، در اختیار گیر! اما روز حشر بی گمان فرا خواهد رسید. و بدان که دادگرترین حاکم، خداوند و دادخواه‌ترین مدعّی، محمّد و بهترین میعادگاه قیامت است و در آن روز، تباهکاران به زیان در خواهند ماند."

فرازی از خطبه‌ی فدکیه حضرت زهرا(علیها‌السلام)

مدعيان دين، كيستند، جز «مسلمان برونانِ كافر اندرون»؟

مسلماني چيست؟ جز مخالفت با هواي نفس كه همه بنده‌ي آنند؟!

آزادي در چيست؟ جز در بي‌آرزوئي؟ در حاليكه همگان اسير آرزوها، و قرباني شهوت‌هاي خويشتن‌اند؟

و خداپرستي چيست؟ جز رهائي از خويشتن‌پرستي؟

شمس تبریزی

از دل پرخون بلبل كي خبر دارد بهار ؟

هر طرف چون لاله صد خونين جگر دارد بهار

از قماش پيرهن، غافل ز يوسف گشته اند

شكوه ها از مردم كوته نظر دارد بهار

خواب آسايش كجا آيد به چشم سيمتن؟

همچو بوي گل، عزيزي در سفر دارد بهار

از براي موشکافان در رگ هر سنبلي

معني پيچيده چون موي كمر دارد بهار

هر زبان سبزه او ترجمان ديگري است

از خمير خاكيان، يكسر خبر دارد بهار

ناله بلبل كجا از خواب بيدارش كند ؟

بالش نرمي كه از گل، زير سر دارد بهار

بس كه مي نالد ز شوق عالم بالا به خود

خاك را نزديك شد از جاي بر دارد بهار

صائب تبريزي

هر آدمی سنگی است بر گور پدر خویش!

برشی از کتاب سنگی بر گوری(جلال آل احمد)
ما بچه نداریم. من و سیمین. بسیارخوب. این یک واقعیت. اما آیا کار به همین جا ختم می شود؟ اصلا همین است که آدم را کلافه می‌کند. یک وقت چیزی هست. بسیار خوب هست. اما بحث بر سر آن چیزی است که باید باشد. بروید ببینید در فلسفه چه طومارها که از این قضیه ساخته‌اند. از حقیقت و واقعیت. دست کم این را نشان می‌دهند که چرا کمیت واقعیت لنگ است. عین کمیت ما. چهارده سال است که من و زنم مرتب این سوال را به سکوت از خودمان کرده ایم. و به نگاه. و گاهی با به روی خود نیاوردن. نشسته‌ای به کاری؛ و روزی است خوش؛ و دور برداشته‌ای که هنوز کله‌ات کار می کند و یک مرتبه احساس می‌کنی که خانه بدجوری خالی است. و یاد گفته‌ی آن زن می‌افتی – دختر خاله‌ی مادرم – که نمی‌دانم چند سال پیش آمده بود سراغمان و از زبانش در رفت که:

- تو شهر، بچه‌ها توی خانه‌های فسقلی نمی‌توانند بلولند و شما حیاط به این گندگی را خالی گذاشته‌اید…
و حیاط به این گندگی چهارصد و بیست متر مربع است. اما چه فرق می کند؟ چه چهل متر چه چهل هزار متر. وقتی خالی است، خالی است دیگر. واقعیت یعنی همین! و آنوقت بچه‌های همسایه توی خاک و خل می‌لولند و مهمترین بازیهاشان گشت و گذاری روزانه سر خاکروبه دانی محل است که یک قاشق پیدا کنند یا...

یا صبح است با نم‌نم بارانی و تو داری هوا می‌خوری. درد سکر‌آور ساقه‌های جوان را به هدایت قیچی باغبانی لمس می‌کنی که اگر این شاخه را بزنم … یا نزنم … که ناگهان سوز و بریز بچه‌ی همسایه از پشت دیوار بلند می‌شود و بعد درق … صدایی. و بله. باز پدره رفت سر کار و دو قران روزانه‌ی بچه را نداده. و خدا عالم است مادر کی فرصت کند و بیاید به نوازش بچه. و آنوقت شاخه که فراموش می‌شود هیچ – اصلا قیچی باغبانی که تا هم الان هادی احساس کشاله رفتن ساقه‌ها بود، به پاره آجری بدل می‌شود در دستت که نمی‌دانی که را می‌خواستی با آن بزنی.

یا توی کوچه، دخترک دو سه ساله‌ای، آویخته به‌دست مادرش و پا به پای او، به‌زحمت می‌رود و بی‌اعتنا به تو و به همه‌ی دنیا، هی می‌گوید "مامان، خسته مه…" و مادر که چشمش به جعبه آینه‌ی مغازه‌ها است یک مرتبه متوجه نگاه تو می‌شود. بچه‌اش را بغل می‌زند، همچون حفاظت بره‌ای در مقابل گرگی، و تند می‌کند. و باز تو می‌مانی و زنت با همان سوال. بغض بیخ خرت را گرفته و حتم داری که زنت هم حالی بهتر از تو ندارد. و همین باعث می‌شود که از رفتن به هرجا که قصد داشته‌اید منصرف بشوید، یا فلان دلخوری را بهانه کنید و باز حرف و سخن. و باز دعوا. و باز کلافگی. و آخر یک روز باید تکلیف این قضیه را روشن کرد...

دختران روستا

به شهر فکر می کنند و

دختران شهر در آرزوی روستا می میرند

مردان کوچک به آسایش مردان بزرگ فکر می کنند و

مردان بزرگ در آرزوی آرامش مردان کوچک می میرند.

پروردگارا،

کدامین پل

در کجای جهان شکسته است که

هیچ کس به خانه اش نمی رسد؟!

گروس عبدالملکیان

.:.صریر.:. خنک آن قمار بازی که بباخت هرچه بودش * بنماند هیچش الا هوس قمار دیگر
آخرين مطالب روز بزرگداشت حکیم عمر خیام مبارک! 5 پشیمانی عمده در لحظه مرگ فدک، رازی فراتر از میراث مسلمانی بهاریه سیمین هم به جلال پیوست... پل شکسته اشعار علامه فقید محمد حسین طباطبایی علل تفاوت‏ ميان انسان‏ها شک لینک دوستان قالب وبلاگ بوی بهشت روانشناسی 88 دانشگاه شاهد علوم سیاسی دانشگاه تهران احسان رستگار - منتقد (نه مخالف)، مستقل (نه جناحی) گل سرخ ناگهان مهتاب بر و بچه های مدرسه مطهری شب بو نسیم قاصدک رها گردیدگان صاحبدلان یک تکه طنز (مشتاق) بوسه تقدیر آزادگی راه نجات صدای اذان می آید زیر باران نفحات عاشق 7000 کاغذهای من طراوت قلم حرم ستاره به رنگ آسمان به رنگ سکوت عصر جمعه سیب سرخ خانم ورزش دو استکان رباعی نبض سکوت قافله گلابتون دل من بارانی است... حافظ مستانه دل نوشته های باران رمان قوی سیاه سعیده دفتری برای همیشه درویش مسافر دوستان من منتظر منجی هروله صریر2 قالب بلاگفا قالب های وبلاگ اسکین پيوندهای روزانه دادنا خبرگزاری ایران و جهان قانون آنلاین الف خبر انلاین وب افروز ایسنا ایرنا خبرگزاری مهر فارس نیوز درس یار بازتاب هم صدا رجا نیوز نیوز ایران لحظه نیوز اتاق شیشه ای خبر قالب وبلاگ وبلاگ اسکین لینک های مفید ایران اسکین املاک ویلا شمال پارس اسکین دوربین مدار بسته پیچک	روز بزرگداشت حکیم عمر خیام مبارک! دشمن به غلط گفت که من فلسفیم ایزد داند که آنچه او گفت نیم لیکن چو در این غم آشیان آمده‌ام آخر کم از آنکه من بدانم که کیم ………………………………………….. این کهنه رباط را که عالم نام است و آرامگه ابلق صبح و شام است بزمی‌ست که وامانده صد جمشید است قصریست که تکیه‌گاه صد بهرام است …………………………………………… این یک دو سه روز نوبت عمر گذشت چون آب به جویبار و چون باد به دشت هرگز غم دو روز مرا یاد نگشت روزی که نیامده‌ست و روزی که گذشت ………………………………………… چون بلبل مست راه در بستان یافت روی گل و جام باده را خندان یافت آمد به زبان حال در گوشم گفت دریاب که عمر رفته را نتوان یافت ……………………………………. خاکی که به زیر پای هر نادانی است کفّ صنمیّ و چهرهٔ جانانی است هر خشت که بر کنگرهٔ ایوانی است انگشت وزیر یا سر سلطانی است ………………………………………. نیکی و بدی که در نهاد بشر است شادی و غمی که در قضا و قدر است با چرخ مکن حواله کاندر ره عقل چرخ از تو هزار بار بیچاره‌تر است …………………………………………. آنها که کهن شدند و اینها که نوند هر کس بمراد خویش یک تک بدوند این کهنه جهان بکس نماند باقی رفتند و رویم دیگر آیند و روند ……………………………………. آرند یکی و دیگری بربایند بر هیچ کسی راز همی نگشایند ما را ز قضا جز این قدر ننمایند پیمانه عمر ما است می‌پیمایند …………………………………. اجرام که ساکنان این ایوانند اسباب تردد خردمندانند هان تاسر رشته خرد گم نکنی کانان که مدبرند سرگردانند …………………………………… ای بس که نباشیم و جهان خواهد بود نی نام زما و نی‌نشان خواهد بود زین پیش نبودیم و نبد هیچ خلل زین پس چو نباشیم همان خواهد بود ……………………………………… این عقل که در ره سعادت پوید روزی صد بار خود ترا می‌گوید دریاب تو این یکدم وقتت که نئی آن تره که بدروند و دیگر روید [ پنجشنبه بیست و هشتم اردیبهشت 1391 ] [ 2:48 بعد از ظهر ] [ صریر ] 5 پشیمانی عمده در لحظه مرگ پرستاری در یکی از بیمارستان های استرالیا که ویژه نگهداری از بیماران در شرف مرگ بوده ، بر اساس گفته های بیماران در آخرین لحظات عمر عمده ترین موارد پشیمانی و حسرت آنان را جمع آوری و دسته بندی کرده است. به گفته وی متداول ترین مورد پشیمانی افراد این بوده « ای کاش آنقدر سخت و طولانی کار نکرده بودم . این پرستار به نام «برونی ویر» آخرین گفته ها ، آرزوهای بربادرفته و حسرت های این افراد را ابتدا در وبلاگ خود منتشر کرد . مطالب این وبلاگ چنان مورد توجه قرار گرفت که وی براساس آن کتابی به نام "پنج پشیمانی عمده در لحظه مرگ" نوشته است. برونی ویر، در کتاب خود اشاره می کند که اکثر افراد در لحظاتی که در انتظار مرگ هستند ، دید بسیار دقیق و روشنی راجع به زندگی پیدا می کنند و کسانی که هنوز عمری برای آنها باقی مانده با توجه به این مطالب شاید بتوانند از تجارب دیگران بیاموزند. وی می گوید که وقتی از این افراد در مورد اشتباهات ، آرزوهای برباد رفته و یا موارد پشیمانی سئوال می شد اکثر آنها به موارد مشابهی اشاره می کردند. روزنامه گاردین چاپ لندن ، برمبنای گفتگو با نویسنده این کتاب فهرست پنج مورد عمده از پشیمانی در لحظه مرگ را به طور خلاصه منتشر کرده است: ۱ ای کاش من شهامت آن را داشتم که زندگی خود را به شکلی سپری می کردم که حقیقتا تمایل من بود و نه به شیوه ای که دیگران از من انتظار داشتند. ۲ ای کاش من اینقدر سخت و طولانی کار نکرده بودم. ۳ ای کاش من شهامت بیان احساسات خود را داشتم. ۴ ای کاش تماس با دوستان را حفظ کرده بودم. ۵ ای کاش به خودم اجازه می دادم که شادتر باشم. [ یکشنبه دهم اردیبهشت 1391 ] [ 1:45 قبل از ظهر ] [ صریر ] فدک، رازی فراتر از میراث شهادت بانوی خورشید، محک عیار زن مسلمان، انسان کامل ، زهره زهرا (س) تسلیت! "کنون خلافت را همچون اشتری مهار کرده و جهاز بر نهاده، در اختیار گیر! اما روز حشر بی گمان فرا خواهد رسید. و بدان که دادگرترین حاکم، خداوند و دادخواه‌ترین مدعّی، محمّد و بهترین میعادگاه قیامت است و در آن روز، تباهکاران به زیان در خواهند ماند." فرازی از خطبه‌ی فدکیه حضرت زهرا(علیها‌السلام) [ سه شنبه پنجم اردیبهشت 1391 ] [ 7:31 بعد از ظهر ] [ صریر ] مسلمانی مدعيان دين، كيستند، جز «مسلمان برونانِ كافر اندرون»؟ مسلماني چيست؟ جز مخالفت با هواي نفس كه همه بنده‌ي آنند؟! آزادي در چيست؟ جز در بي‌آرزوئي؟ در حاليكه همگان اسير آرزوها، و قرباني شهوت‌هاي خويشتن‌اند؟ و خداپرستي چيست؟ جز رهائي از خويشتن‌پرستي؟ شمس تبریزی [ چهارشنبه شانزدهم فروردین 1391 ] [ 7:3 بعد از ظهر ] [ صریر ] بهاریه از دل پرخون بلبل كي خبر دارد بهار ؟ هر طرف چون لاله صد خونين جگر دارد بهار از قماش پيرهن، غافل ز يوسف گشته اند شكوه ها از مردم كوته نظر دارد بهار خواب آسايش كجا آيد به چشم سيمتن؟ همچو بوي گل، عزيزي در سفر دارد بهار از براي موشکافان در رگ هر سنبلي معني پيچيده چون موي كمر دارد بهار هر زبان سبزه او ترجمان ديگري است از خمير خاكيان، يكسر خبر دارد بهار ناله بلبل كجا از خواب بيدارش كند ؟ بالش نرمي كه از گل، زير سر دارد بهار بس كه مي نالد ز شوق عالم بالا به خود خاك را نزديك شد از جاي بر دارد بهار صائب تبريزي [ شنبه بیست و هفتم اسفند 1390 ] [ 4:54 بعد از ظهر ] [ صریر ] سیمین هم به جلال پیوست... هر آدمی سنگی است بر گور پدر خویش! برشی از کتاب سنگی بر گوری(جلال آل احمد) ما بچه نداریم. من و سیمین. بسیارخوب. این یک واقعیت. اما آیا کار به همین جا ختم می شود؟ اصلا همین است که آدم را کلافه می‌کند. یک وقت چیزی هست. بسیار خوب هست. اما بحث بر سر آن چیزی است که باید باشد. بروید ببینید در فلسفه چه طومارها که از این قضیه ساخته‌اند. از حقیقت و واقعیت. دست کم این را نشان می‌دهند که چرا کمیت واقعیت لنگ است. عین کمیت ما. چهارده سال است که من و زنم مرتب این سوال را به سکوت از خودمان کرده ایم. و به نگاه. و گاهی با به روی خود نیاوردن. نشسته‌ای به کاری؛ و روزی است خوش؛ و دور برداشته‌ای که هنوز کله‌ات کار می کند و یک مرتبه احساس می‌کنی که خانه بدجوری خالی است. و یاد گفته‌ی آن زن می‌افتی – دختر خاله‌ی مادرم – که نمی‌دانم چند سال پیش آمده بود سراغمان و از زبانش در رفت که: - تو شهر، بچه‌ها توی خانه‌های فسقلی نمی‌توانند بلولند و شما حیاط به این گندگی را خالی گذاشته‌اید… و حیاط به این گندگی چهارصد و بیست متر مربع است. اما چه فرق می کند؟ چه چهل متر چه چهل هزار متر. وقتی خالی است، خالی است دیگر. واقعیت یعنی همین! و آنوقت بچه‌های همسایه توی خاک و خل می‌لولند و مهمترین بازیهاشان گشت و گذاری روزانه سر خاکروبه دانی محل است که یک قاشق پیدا کنند یا... یا صبح است با نم‌نم بارانی و تو داری هوا می‌خوری. درد سکر‌آور ساقه‌های جوان را به هدایت قیچی باغبانی لمس می‌کنی که اگر این شاخه را بزنم … یا نزنم … که ناگهان سوز و بریز بچه‌ی همسایه از پشت دیوار بلند می‌شود و بعد درق … صدایی. و بله. باز پدره رفت سر کار و دو قران روزانه‌ی بچه را نداده. و خدا عالم است مادر کی فرصت کند و بیاید به نوازش بچه. و آنوقت شاخه که فراموش می‌شود هیچ – اصلا قیچی باغبانی که تا هم الان هادی احساس کشاله رفتن ساقه‌ها بود، به پاره آجری بدل می‌شود در دستت که نمی‌دانی که را می‌خواستی با آن بزنی. یا توی کوچه، دخترک دو سه ساله‌ای، آویخته به‌دست مادرش و پا به پای او، به‌زحمت می‌رود و بی‌اعتنا به تو و به همه‌ی دنیا، هی می‌گوید "مامان، خسته مه…" و مادر که چشمش به جعبه آینه‌ی مغازه‌ها است یک مرتبه متوجه نگاه تو می‌شود. بچه‌اش را بغل می‌زند، همچون حفاظت بره‌ای در مقابل گرگی، و تند می‌کند. و باز تو می‌مانی و زنت با همان سوال. بغض بیخ خرت را گرفته و حتم داری که زنت هم حالی بهتر از تو ندارد. و همین باعث می‌شود که از رفتن به هرجا که قصد داشته‌اید منصرف بشوید، یا فلان دلخوری را بهانه کنید و باز حرف و سخن. و باز دعوا. و باز کلافگی. و آخر یک روز باید تکلیف این قضیه را روشن کرد... [ دوشنبه بیست و دوم اسفند 1390 ] [ 1:6 قبل از ظهر ] [ صریر ] پل شکسته دختران روستا به شهر فکر می کنند و دختران شهر در آرزوی روستا می میرند مردان کوچک به آسایش مردان بزرگ فکر می کنند و مردان بزرگ در آرزوی آرامش مردان کوچک می میرند. پروردگارا، کدامین پل در کجای جهان شکسته است که هیچ کس به خانه اش نمی رسد؟! گروس عبدالملکیان [ جمعه پنجم اسفند 1390 ] [ 0:30 قبل از ظهر ] [ صریر ] .: Weblog Themes By WeblogSkin :.	درباره وبلاگ كیست این پنهان مرا در جان و تن كز زبان من همى گوید سخن این كه گوید از لب من راز كیست؟ بنگرید این صاحب آواز كیست؟ (عمان سامانی) آرشيو مطالب اردیبهشت 1391 فروردین 1391 اسفند 1390 بهمن 1390 دی 1390 آذر 1390 آبان 1390 مهر 1390 آرشیو لینک های مفید قالب پرشین بلاگ پارس خودرو فال حافظ آپلود عکس شبکه اجتماعی فیس نما امکانات وب سالار عقیلی
[ فالب وبلاگ : وبلاگ اسکین ] [ Weblog Themes By : weblog skin ]